پشت داستان الی چه فکریست؟
سلام اکنون که می نویسم نقدهای زیادی را در مورد درباره الی خوانده ام و قبلش نیز فیلم را با دقت به تماشا نشسته ام.
در همه این نقدها، الی و شخصیتها و کارگردانش ستایش شده اند و من هم با همه این تعریف و تمجید ها تا حد زیادی موافقم. ولی با دیدن صحنه اول فیلم (تیتراژ) و مقایسه آن با صحنه های فاجعه بار فیلم این سوال پیش می آید که پشت داستان الی چه فکریست.
در صحنه ابتدایی فیلم که شروع حرکت آن ها به سمت شمال است شاتی را از درون صندوق صدقات مشاهده می کنید که مقداری پول درون صندوق انداخته می شود و با خیال راحت و آسوده به راهشان ادامه می دهند و در صحنه های میانی فیلم به بعد شما حوادث مختلفی را می بینید که بر سر شخصیت های داستان نازل می شود و این سوال پیش می آید که چرا.
شاید بگویید مقصر اصلی و باعث همه این اتفاقات سپیده است که الی را بی خبر و به صورت مخفیانه از نامزدش به شمال آورده تا احمد او را ببیند و به او علاقه مند شود. بله حادثه اصلی فیلم که همان گم شدن الی و غرق شدن پسر بچه است دلیلش سپیده و کارش است ولی موضوع اینجاست که چرا این حادثه گریبان همه را می گیرد و چرا پس از گره گشایی فیلم و آشکار شدن داستان الی باز هم دردسر ها برای همه ادامه دارد. برای مثال چرا حتی صحنه آخر فیلم هم درد سر است و چرا روی این صحنه مکث زیادی شده است. این صحنه به تنهای ساده به نظر می رسد ولی وقتی آن را با صحنه اول فیلم و اتفاقات طول فیلم مقایسه کنید این سوال پیش می آید که پشت داستان جالب و شک بر انگیز فیلم درباره الی چه فکریست.
یک سوال: اگر صحنه اول فیلم یعنی همان صندوق صدقات در فیلم نبود در روایت داستان فیلم تغییری ایجاد می شد و معنای فیلم مشخص نمی شد؟ خیر این صحنه اگر هدفی در پس آن نبود صحنه زائدی به شمار می آمد.
سوالی دیگر: کارگردانی با این همه دقت که مشخص است روی جز جز صحنه ها و بازی بازیگران فیلم و نحوه روایت داستان کار کرده است، آیا صحنه اول فیلم را فقط برای گذراندن ابتدی فیلم به کار برده است؟ خیر او روی این صحنه نیز فکر کرده است و ضرافت به خرج داده است.
سوال:آیا این فیلم فقط به دلیل کارگردانی و تکنیک های به کار رفته در فیلم در فستیوال های خارجی مقام آورده است؟ تا حدی شاید.
چرا اغلب فیلم های ایرانی مورد تحسین جشنواره های خارجی برای مثال جشنواره (کن) فیلم هاییست که یا در مورد ایران و فقر است و یا در آن دین زدایی ترویج می شود. چون به گفته مسئولی از مسئولان این جشنواره:( ما (خارجی ها) دوست داریم فقر ایران را ببینیم ، ما دوست داریم مخالفت مردم را با دین و حکومت را ببینیم و ...)
بله دوستان این گونه برخی فیلم های ایرانی جوایز متعددی را با وجود فیلم های خوش ساخت و پر هزینه سینماگران خارجی به خود اختصاص می دهند.
چرا باید برخی فیلم سازان ما سمتی کشیده شوند که بر ضد کشورشان فیلمی بسازند و مورد تعریف و تمجید بیگانگان قرار گیرند و فکر کنند که دیگر هیچکاک شده اند.
توصیه من به این فیلمسازان این است که قدرت و تکنیک خود را در جهتی مهمتر و متحد تر به کار بگیرند و مانند فیلم سازان هالیوودی که با اتحاد توانسته اند اهداف شوم و بچه گانه سیاست مداران آمریکایی را به همه انسانها القا کنند ما نیز با اتحاد حرف خود را بزنیم و پیرو آنها نباشیم و به قول شاعر: (وین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود وارهد از حد بیان بی حد و اندازه شود)
و به فیلمسازانی که کمبودی در خود احساس می کنند و می خواهند برای یک بار هم که شده به هر قیمتی مشمول کف و سوت های خارجی ها شوند توصیه می کنم کارتون (پینوکیو) را با دوبله مشاهده فرمایند و به فریب های گربه و روباه و عاقبت پینوکیو در این اثر توجه فرمایند امید است بهبود یابند.
