چندی است یکی از اعضای شواری شهر به واسطه ی رایی که در موردانتخاب شهردار تهران به صندوق اخذ رای انداخته است موضوعی نسبتا چالش برانگیز برای طیف های سیاسی شده و هر کدام دیگری را به بی اخلاقی ، دیکتارتور بودن و …. منسوب می کنند ولی باید این را فارق از نگاه سیاسی که اصلا خود را دارای آن نمی دانم نیز بررسی نماییم اولا باید مشخص شود که اخلاق یعنی چه ؟ دیکتاتوری یعنی چه ؟ یعنی هرکدام چه معنایی می دهند و گویندگان آن ها نیز از بیان این الفاظ به چه چیز می خواهند برسند در معنایی واژه اخلاق علماء بحث های مفصلی داشته اند که اهل فن به خوبی از آنان آگاه هستند. ولی در میان عوام نیز این بحث وجود داردو در محاورات کرارا شندیده می شود که فلان عمل اخلاقی بود یا فلان عمل دور از اخلاق است یعنی آنچه واقعیت است اینکه توده ی مردم از اخلاق یک تصور نزدیک به هم دارند یعدی از اخلاق گرایی و آنچه به عنوان خلق حسن مورد تائید اسلام عزیز است چیز جز وفای به عهد نیست برای اثبات این مدعا می توان به آیاتی مانند آیه اول سوره مبارکه مائده اشاره کرد که می فرماید « یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ أَوْفُواْ بِالْعُقُودِ»«اى کسانى که ایمان آورده‏اید به قراردادها[ى خود] وفا کنید »
شدت نفوذ اینگونه از آیات و روایات به عهدی است که تمامی فقه ما را تحت تاثیر قرار داده است ولی باید گفت بیشترین عهدی که در قرآن کریم مورد تاکید است عهد با خداست یعنی انسان اول مکلف است که با عهد و میثاق خود با خداوند پایبند باشد و بعد هر عهد و پیمانی که مخالف آن نیست را بپذیرد و انجام دهد که این مطلب در قانون نیز جای دارد یعنی کسانی که قراردادی را منعقد می کنند اگر این قرارداد خلاف شرع باشد و حتی خلاف قانون باشد که میثاقی بالادستی به حساب می آید باطل است. حال باید سوال کرد اگر کسی در حزب یا گروهی عضویت داشته باشد آیا باید به دلیل عضویت در یک و حزب و جناح باید تعهدات خود را نسبت به خداوند که تعهدی از انسان مبنی بر عدم پرستش نفس و شیطان گرفته است و انسان را مکلف کرده که فقط او را بپرستد یعنی در تمامی شئون زندگی او را حاکم ببیند و برخلاف وجدان و قیام بینه حکم نکند را رها نماید و به تعهد حزبی پایبند باشد یعنی انسان باید تعهد بالا دستی را فراموش کند و به تعهد فرودستی پایبند باشد ؟ آیا کسانی که این فرد سیاسی را در لیست خود جای دادند به تشخیص او معتقد نبودند ؟ آیا احزاب ما فقط عروسک خیمه شب بازی می خواهند ؟ مگر نه این است که اصولگرا و اصلاح طلب هر دو در پی اعتلای ایران اسلامی هستند پس چگونه است وقتی شخصی که تا دیروز کارشناس و صاحب نظر بوده و در لیست هم جای داشته امروز نباید حق اظهار نظر داشته باشد ؟ شاید کسانی بگویند این فرد به دلیل بودن در لیست فلان دسته رای آورده است .بازهم چیزی عوض نمی شود فلان دسته جز این حکومت است و برای این نظام کار می کند ،کسی را هم وارد شورا کرده است این فرد اتفاقا باید بنا بر مرام نامه این جریانات که حتما پیشبردن کشور هم در آن ذکر شده است و جزء اهداف است باید که کسی رای دهد که به نفع کشور تشخیص می دهد.
ناشکیبی از کسانی که عمر خود را در عرصه سیاست صرف کرده اند بسیار بعد است و در ضمن حتما باعث شکست و سرخوردگی در میان کسانی خواهد شد که از ایشان دفاع می کنند نتیجه این ناشکیبی ها ایجاد فتنه ی ۸۸ بود که شاید اگر طرف شکست خورده با تامل بیشتری حرکت می کرد و موجب نمی شد که آشوب های خیابانی پدید آید به احتمالی امروز در مسند ریاست جمهوری می نشست ولی صد حیف که درود ها بر صدای مخلف چیزی جز شعار نیست .

حجت الاسلام ملاامینی

بسم الله الرّحمن الرّحیم
ما ناراحت می شویم!!
با آمدن ماه مبارک رمضان و حال و حوال خوش این ماه مبارک که همیشه برای ما ایرانیان همراه بوده با سفره های سحر و افطار ،بوی شبهای قدر ، افطاری دادن و… پخش ربنای استاد شجریان نیز جایگاهی داشته است اما چند سالی است که این قطعه ی هنری و خاطره انگیز به دلایلی از رسانه پخش نمی شود گذشته از دلایل عدم پخش این قطعه از رسانه ملی که موضوع این نوشتار نیز نیست ، هرساله باآمدن ماه مبارک رمضان این داغ عظیم برای عده ای از مردم تازه می شود که ای وای ربنای استاد پخش نشد پس ماه رمضان ماه رمضان نمی شود و کلی گله و شکایت و مربوط کردن این مسئله به مقوله های پیچیده ی سیاسی وغیره سیاسی . چند وقت پیش هم نامه ای میان آقایان علیرضا افتخاری و شجریان رد و بدل شده بود که با تاسف فراوان استاد شجریان با زبان تمسخر وکنایه پاسخ آقای افتخاری داده بودند از این نیز که بگذریم باید گفت این مقدار ناراحتی که به یکباره غلیان وفوران می کند جای بسی تعجب دارد البته این دوستان که با این آب و تاب نارحت می شوند حتما در جاهای دیگر هم همین طور هستند مثلا وقتی عده ای با دفن شهدا در دانشگاه ها مخالفت می کنند هم حتما ناراحت می شوند و یا وقتی که عده ای تکیه ها را در جریان آشوب های خیابانی سال ۸۸ به آتش می کشند هم ناراحت می شوند و یا وقتی روسای جمهور آمریکا ما را محور شرارت می خوانند هم نارحت می شوند ویا وقتی هواپیمای مسافربری ما را بر روی خلیج فارس می زنند هم ناراحت می شوند .(معذرت می خواهم یادم نبود هواپیما می خواست خودش را به ناو بزند و او را غرق کند اصلا از دارندگان زندان های اوغریب و گوانتانامو این کارها بعید است ،ببخشید ) شاید هم عکس این جریان صادق است یعنی وقتی اتفاقات بالا می افتد اصلا ناراحت نمی شوند که معمولا از دوستانی که نسبت به عدم پخش یک قطعه ی هنری خاطره انگیز بسیار ناراحت می شوند کمترین در اینگونه موارد نارحتی دیده نمی شود، یعنی نارحت نمی شوند که چرا مثلا به قهرمانان ملی و میهنی یعنی شهدایی که هشت سال یعنی که به اندازه زمان دو جنگ جهانی طول کشید و اتفاقا بعد چند قرن یک وجب از خاک ایران عزیز هم جدا نشد توهین بشود و یا به آرمانهای آنها و در مقابل نارحت می شوند اگر به فرزند یک شهید یا جانباز سهمیه ای نه به پاداش بلکه به رسم قدر شناسی اعطاء شود عجیب است ! راستی یک سوال خارج از موضوع از دوستان و آن هم اینکه چطور می شود فردی که با قران خواندن در رادیوی جمهوری اسلامی صاحب عنوان شده امروز با خواننده های لس آنجلسی عکس یادگاری می گیرد. از اینها بگذریم این ایران ،ایران که فریاد وطن دوستی عده ای از دوستان شده آیا در دوران دفاع مقدس که ایران مورد هجمه ی غرب و شرق بود آنچنان به گوش نمی رسید تا در عمل تبلور نداشت .آیا انگلیس یک سر ماجرای حمله صدام به ایران نبود ؟ چطور است این استاد عزیز در پارتی شبکه ی bbc شرکت می کند ولی ما وطن دوستان ناراحت نمی شویم ؟ یعنی نمی گوییم استاد موسقی حال حاضر، قاری قرآن سابق، وطن دوست عاشق کورش وداریوش و اساطیر ایران زمین چرا با دشمنانی که نمی خواستند ایران و ایرانی باشد اینقدر گرم گرفته ای ؟ سوال نمی کنیم چون نارحت نمی شویم .اصلا اهمیتی ندارد که چه کسی با دوست ما دوست است و چه کسی با دشمن ما دشمن . ولی خیلی ناراحت می شویم که چرا ربنای شجریان پخش نمی شود . ماجرای غریبی است .

بسم الله الرّحمن الرّحیم
در تمامی جوامع اتفاق می افتد ولی
افرادی که یک جامعه ی انسانی را تشکیل می دهند افرادی هستند با مشترکات فراوان که همین مشترکات موجب شده تا بتوانند به دور یکدیگر جمع شوند و اصلا همین مشترکات است که پایه ی اصلی قوانین این جوامع را تشکیل می دهد و اهداف کلی را مشخص می کند کشورهایی که در این اهداف وآرمانها با یکدیگر اختلاف دارند و در نتیجه دارای منافع متضاد هستند به نحوی دشمن به حساب می آیند و از همین روست که می خواهند این ارزشها و مشترکات یکدیگر را ازمیان ببرند تا بتوانند بر خصم توفق پیدا کنند جامعه ای که ما اکنون در آن زندگی می کنیم از دو عنصر اصلی ملیت و دین تشکیل شده که تمامی منافع و اهداف ما نیز در قالب این دو مولفه تعریف شده است و همین دو عامل برای ما مسائلی مانند دفاع از آرمان فلسطین و ضدیت با نظام سلطه را در پی داشته است ولی آنچه در تمامی جوامع اتفاق می افتد و در جامعه ما نیز همچنین است حرکت شخص یا اشخاصی ضد این منافع و عوامل همگرایی است همانطور که عرض شد دین یکی از عوامل همگرایی ملت ایران است و چون دین در ایران دارای قرائتی خاص است که حاصل آن رویارویی با سلطه گران می باشد عده ای کثیری در سدد تخریب این نگرش دینی می باشند یعنی در صورت امکان حذف دین از صحنه و یا تبدیل آن به عنصری بی خاصیت . دین اسلام اصلی دارد به نام امر وبه معروف و نهی از منکر که در سطحی این امر به معروف فقط منحصر می شود به منزجر بودن در قلب، چندی است یکی از بازیگران زن ایرانی در فیلم های مبتذل غربی ایفای نقش می کند که یکی از تبعات این کار ضربه زدن به بنیان های فکری و اعتقادی مردم این کشور است یعنی این فرد یا افرادی مانند او در هر سطح یکی از دو رکن این جامعه که موجب همگرایی و عبور از شرایط سخت برای این کشور است را مورد خدشه قرار می دهند همانطور که بیان شد در تمامی جوامع چنین افرادی یافت می شوند ولی آنچه مهم است بازخوردهایی این مسئله است که در مواردی جلب نظر می کند در بخش نظرات آثار منتشر شده از این بازیگر تعداد قابل توجه ی از افراد سخنانی با مضمون تائید و تشویق این شخص بیان کرده بودند ، که این گونه اظهار نظرهای جای تعجب دارد آنچه در مجامع روایی ما مطرح است، کسی که رضایت بر گناهی داشته باشد مانند فاعل آن است . مثلا در مورد تفسیر کلمه «ثارالله» منقول است که خداوند ۷۰۰۰۰ نفر را در ازای خون یحیی پیامبر(ع) کشت افرادی که یحیی را نمی شناختند ولی در دل راضی بودند که فردی مانند او کشته شود پس در همه جا اتفاق می افتد که فردی خلاف جهت آب شنا کند ولی کمتر اتفاق می افتد که عملی منافی عفت که سست کننده ی بنیان های ملی و مذهبی جامعه باشد اینگونه مورد تائید برخی قرار گیرد و این همان نکته ای است که باید مورد توجه قرار بگیرد چگونه ممکن است کار غلط کسی اینگونه مورد ستایش قرار بگیرد؟ اصلا این تفکر روشنفکر مابانه از کجا ایجاد می شود ؟چگونه است که رفتار های خلاف عرف و خلاف و شرع اینگونه جا باز می کند ؟ چگونه است که همین بازیگر برای یک هدف ظاهرا خوب مانند اهدای سلول های بنیادی نیز گام بر می دارد ؟ یعنی اهدای سلول کاری انسانی است ولی حفظ ارزشهایی که خود هزاران تن از بهترین مردمان این سرزمین برای آن بر زمین ریخته شده اهمیتی از جنبه ی انسانی ندارد ؟ می خواهم بگوییم اصلا نمی توان حوزه ی فردی و اجتماعی را با دیواری آهنین از یکدیگر جدا کرد هر کار فردی، که حاصل آن ضربه زدن به اجتماع باشد قطعا اجتماعی است وقتی افرادی که نماینده بخشی از فرهنگ کشوری با این سابقه ی تمدنی هستند در فیلم های پورنو ایفای نقش می کنند حتما یک کار فردی نکرده اند زیرا عمل آنها در سایر مجامع به عنوان پشیمانی بخشی از ملت نسبت به راهی که رفته است تلقی می شود . فراموش شدن اصل امر به معروف و نهی از منکر دارای تبعاتی است که شاید یکی از آن تبعات بدون سپر ماندن جامعه در مقابل هجمه های فرهنگی باشد مدتی است موج جدید از بی بد وباری در فضای شبکه های اجتماعی ایجاد شده است و جالب ایجاست که در آن مورد هم حتی صفحه هایی که دارای محتوای مورد نظر هم نیستند و فقط نام آن جریان را دارند مورد تائید بسیاری قرار گرفته اند توجیه در بسیاری از موارد نیز این است که مثلا عمل زنا و یا عریان کردن خود و قرار دادن عکس آن در فضای مجازی جزء حوزه ی شخصی هر کس است در حالی که فضای مجازی که در دسترس بسیاری از افراد جامعه قرار دارد حوزه شخصی به حساب نمی آید .به بیان دیگر با ژست های روشنفکری در پی این هستند که گناه و فسق علنی را یکی از رفتارهای فردی قلمداد کنند که به خود شخص مربوط است شاید بتوان این رفتار را مباهات به فسق نیز نامید . نتیجه این نگاه روشنفکر مابانه حذف امر به معروف ونهی از منکر است یعنی رسیدن به اسلامی آمریکایی اسلامی که در حوزه اجتماع حرفی برای گفتن ندارد و در نمازی خالی از احساس مسئولیت خلاصه می شود . در مورد حوزه شخصی این را نیز باید گفت که اسلام برای حریم شخصی احترامی ویژه قائل است و مردم را تجسس در این حوزه منع می کند و ظن و گمان در بسیاری از موارد را گناه می نامد ولی حوزه شخصی تعریفی دارد که قطعا سینما و فضای مجازی از این تعریف بیرون هستند .

بسم الله الرّحمن الرّحیم
جهشی به جلو
برنامه ای از یکی از شبکه های سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش می شود که می توان آن را یکی از پربار ترین و ارزنده ترین برنامه های سیما نامید برنامه ای که در آن به نقد و نظر پیرامون نظریات حوزه علوم انسانی و نیز پدیده های مانند انقلاب یا نهضت مشروطیت پرداخته می شود قسمت اخیر این برنامه در خصوص همین موضوع یعنی مشروطیت برگزار شد و طی آن دو نفر از صاحب نظران این عرصه یکی با گرایش روشنفکری و دیگری با گرایش به روحانیت با یکدیگر به چالش علمی پرداختند . بحث بزرگواران حول این بود که آیا روشنفکران دارای تاثیری بیشتر در نهضت مشروطه بودند یا روحانیت نقش برجسته تری در این میان ایفا می کرد هرکدام از اساتید نظراتی را بیان نمودند و به دلیل کمبود وقت ادامه بحث به هفته بعد موکول شد . ولی حقیر به عنوان شاگردی کوچک این نکته را در سر دارم که بحث علیرغم بهره ی علمی فاقد حاصل عملی بود و در واقع به اصول توجه ی نشد یعنی دو بزرگوار در پی این بودند که ثابت کنند چه کسی از دیگری اثر پذیرفته است و چه کسی خط اصلی را ترسیم کرده است جواب ساده به نظر می رسد جامعه دارای طیف های تنوع و گسترده است که هر طیف از کس یا کسانی که می توان ایشان را خواص نامید تاثیر می گیرند و هر فرد ، خود جهانی است مجزاء یعنی با توجه به علایق فردی که بر آمده از تربیت ،جامعه پذیر شدن ،مذهب و حتی اقلیم جغرافیایی است از کس یا کسانی تاثیر می پذیرد که دیگری ممکن است از آن فرد تاثیر نگیرید و حتی دفع شود ولی در اینکه مردم متوجه چیزی شده بودند و آن درست نبودن نوع حکومت بود سخنی نیست و اصلا قابل تردید هم نیست .مردم که علما ء وروشنفکران هم به عنوان طیف های تحصیل کرده در میان ایشان حضور داشتند دانسته بودند که این روند اداره مملکت صحیح نیست ولی اینکه کدامیک با چه هدفی جلو آمده بوند و چرا قیام کرده بودند نیز جای تامل دارد پس نقطه اشتراک پیدا شد و آن چیزی نبود جز اینکه این وضع قابل تحمل نیست و باید تغییر کند حال سوال در این است که آیا مردم بدون حضور روحانیت وروشنفکران نمی فهمیدند که این حکومت ظالم است یا بنا بر فطرت خود می فهمیدند که خان وحاکم به ایشان ظلم می کند ولی نمی دانستند که می شود آن را تغییر داد قطعا می دانستند که می توان این وضع را تغییر داد زیرا به تجربه فهمیده بودند که سلسله های جای خود را به دیگران می دهند ولی شاید نمی دانستند که اگر این سلسله رفت باید چه کنند یا باید چگونه این سلسله را تغییر دهند تا تغییر ،بنیادی باشد و فقط ظاهر تغییر نکند و نیز نیاز داشتند تا کس یا کسانی ایشان را متحد کند و به ایشان آگاهی دهد که در سایر نقاط کشور این خواست یعنی تغییر در میان سایر توده نیز وجود دارد در این میان به دست آوردن چند آگاهی که به آنها اشاره شد هم با سخنرانی علما برای مردم آشکار شد و هم با فعالیت های روشنفکران وگفتیم که هر دو یک نقطه ی اشتراک اصلی داشتند و آن هم تغییر در وضع مملکت بود می خواهم بگویم اگر اتفاقی افتاد و تغییری حاصل شد محصول هیچکدام به تنهایی نبود بلکه حاصل هوشیاری عمومی بود که ایران را یک گام به پیش برد یعنی این موفقیت ملت ایران بود نه موفقیت طبف یا گروهی به تنهایی . ولی اگر می خواهیم بحث کنیم که کدام گروه موثرتر بوده است، دست یافتن به این جواب نیز ساده است باید دید مردم در آن زمان از چه گروهی حرف شنوی بیشتری داشتند و این نیاز به بررسی تاریخی دارد هرچند جواب تا حد بسیار زیادی روشن است اما اگر بخواهیم ثمره برای این نزاع علمی پیدا کنیم باید بگوییم آنچه را که می توان آن را جهشی به جلو خواند بالا رفتن آگاهی مردم است که منجر می شود به دریافت صحیح ایشان از موقعیت خود درجامعه ی جهانی و روشن شدن نقشه ی راه آن ملت که آن نیز قطعا راهی جز تعمیق و ترویج فرهنگ کتابخوانی ندارد .ولی اگر بخواهیم بگوییم که هرکدام از دو طیف اثرگذار چرا قیام کرده بودند نیز مسئله دشوار نیست طیف روشنفکر عقب افتادگی ایران را نسبت به سایر بلاد می دید و راه آن را در تغییر مدیریت کشور و اداره آن به روش اروپایی می دانست و روحانیون نیز بنا بر آموزه های مذهبی و ارتباطات و اطلاعات خود از سایر بلاد هم عقب افتادگی و استیلای غیر مسلمانان بر بلاد اسلامی را تشخیص می دادند و هم از این رهگذر به یاد می آوردند که«وَلَن یَجْعَلَ اللّهُ لِلْکَافِرِینَ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ سَبِیلًا»«و خداوند هرگز بر [زیان] مؤمنان براى کافران راه [تسلطى] قرار نداده است »(سوره مبارکه نساء آیه ۱۴۱ ) و این خود حجتی شرعی بر تغییر خواهی نسبت به اوضاع قاجار بود .اگر بگوییم که چرا عده ای از علماء از مخالفان مشروطه بودند بایداین را نیز در رفتار و گفتار برخی مشروطه طلبان جستو کرد که می خواستند سرتا پا غربی شوند یعنی این طیف از علماء حفظ اصل دین را( که با گفتاربعضی از مشروطه طلبان در خطر می دیدند) از جاری کردن قاعده نفی سبیل و ایجاد تغییر با اهمیت تر می دانستند ولی قطعا متوجه نا بسامانی موجود بودند زیرا علماء در طول قرون ملجاء مردم به شمار می آمدند پس به دردها آشنا بودند .

انقلاب منهای انقلاب
گاهی اوقات از کسانی که کارشناس ارشد مسائل بین الملل هستند سخنانی به گوش می رسد که جای تاسف و تاثر فراوان دارد کسانی که در دانشگاه های نامدار اروپا و امریکا تحصیل کرده اند و امروز نیز به عنوان مشاور ارشد و خط دهنده ی فکری به بسیاری از کارگزان عالی رتبه انجام وظیفه می کنند ایشان نظراتی دارند که گویی نه تنها در خارج از ایران و در دانشگاه هایی که فقط شعار دموکراسی سر می دهند تحصیل کرده اند بلکه در خارج از ایران هم زندگی کرده اند و اصلا متوجه نیستند که در ایران انقلابی رخ داده که دغدغه ی بنیان گذار آن و کسانی که پیرو خط او بودند و هستند نان نبوده یعنی امام عزیز ما (رض) ،انقلابی بلشویکی را رهبری نمی کرد و مردم علیرغم نبود امکانات در دوره طاغوت فقط وفقط برای بدست آوردن دنیایی بهتر قیام نکردند ودر یک کلام انقلاب ما انقلاب نان نبود بلکه انقلاب ارزشها و انقلاب اسلام بود انقلابی بود که حاصل آن شد جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم ونه یک کلمه بیش . ارگر ما قرار باشد در سایست خارجی به مسائلی که ما مربوط نیست (البته به قول این کارشناسان ارشد) ماننددمسئله فلسطین ،مقاومت اسلامی و… و در سایت داخلی هم به طبع سیاست خارجی کاری به امر به معروف ونهی از منکر نداشته باشیم در این صورت باید از از این دوستان سوال کرد علت انقلاب چه بود ؟ آیا شما امام (ره) را یک سیاستمدار صرف می دانید ؟ آیا انقلاب ما فقط برای بهبود وضع معیشت مردم بود ؟ اصلا مگر آمریکا بعد از انقلاب در ایران سفارت خانه نداشت منظورم این است که امریکا با جابجایی قدرت بطور محض مشکلی نداشت برای او فرقی نمی کرد که چه کسی عامل خواسته های او که همان استثمار ملل منطقه بود در ایران و خاورمیانه باشد همانطور که روزی برای پیش برد اهداف خود از القاعده که به قول ایشان بنیاد گرای مذهبی است استفاده می کند و روزی از محمدرضا ی پهلوی که تضاد او با اسلام مشخص است و در مداس بهائیان تحصیل کرده است امریکا حتی طمع داشت تا با سران انقلابی ایران همکاری و سازش کند .با عنایت به تمامی انتقاداتی که به دولت پیشین وارد است باید این را گوشزد کرد که مقام عظمی ولایت حضرت ایت الله خامنه ای (مدظله العالی ) یکی از نقاط قوت دولت پیشین را سردست گرفتن شعارهای انقلاب در مجامع مختلف دانست ند واینکه این دولت (دولت پیشین ) به این شعارها افتخار می کرد . حال سوال این است که اگر قرار باشد ما با صدور فرهنگی انقلاب اسلامی کاری نداشته باشیم با اسرائیل و نظام سلطه هم کاری نداشته باشیم و در پی این نباشیم تا با طرح حقایقی مانند هلوکاست ایشان را به چالش بکشیم و در عوض به دنبال حل کردن مشکلات معیشتی به صورت صرف باشیم آیا این دربند کردن انقلاب نیست همانطور که معاویه اسلام را دربند کرده بود ؟ می توانستیم به جای تحمل این همه رنج و سالهای متمادی دفاع و شهادت و نیز تحمل این تحریم ها با شاه کنار بیاییم و به او بگوییم «شاه سلطنت کن ونه حکومت » و در ساختار نظام شاهنشاهی و بدون این همه فشار و تحریم با فعالیت های اجتماعی به بسیاری از منویات این دوستان که در معیشت و اشتغال و… خلاصه می شود نائل آییم. ولی حقیر اینگونه نمی پندارد هدف از انقلاب جابجای قدرت نبود هدف اعتلای اسلام عزیز بود ، که مردم شریف ایران این موضوع را از بن دندان و اعماق جان درک کردند و بر آن پای فشردند و با خون جوانان و پیران خود نهاد این تفکر اصیل اسلامی را آبیاری کردند و اکنون نیز به حمدلله برسر کیثاق خود هستند و با این پایداری خود موج بیداری و زندگی بدون سایه استعمار و غرب و شرق را به بسیاری از نقاط رساندند . در پایان این نکته نیز شایان توجه است که تبیین شعارهای اصولی انقلاب مانند نه شرقی نه غربی با تلاش برای رفع محرومیت ها نه تنها تضادی ندارد بلکه وظیفه ای است هم راستا .