آتش به اختیار

آتش به اختیار عبارتی است که رهبری معظم انقلاب چند روز پیش در دیدار با دانشجویان از آن استفاده کرده اند و جنس نظامی این کلام موجب شد تا در بین عده ای موجی را ایجاد کند .علت استفاده از این عبارت که در راستای عباراتی مانند شبیخون فرهنگی، تهاجم فرهنگی، ناتوی فرهنگی ،افسران جنگ نرم و … است را شاید توجه دادن به موضوع رویارویی خانمان برانداز دشمن با نظام اسلامی و ارزشهایی که این نظام ایشان را نمایندگی می کند دانست. در جنگ کشتن و کشته شدن و در نهایت غالب شدن موضوعیت دارد تا در نهایت طرف غالب بتواند اراده ی خود را طرف مغلوب تحمیل نماید. شاید وقتی فرمان آتش به اختیار داده می شود چند مسئله به ذهن متبادر شود. اول: اینکه دشمن به قدری نزدیک شده است که دیگر فرصتی برای برنامه ریزی برای همه چیز از بالا و ابلاغ آن به سطوح عملیاتی وجود ندارد. و نیز فشار هجوم به قدری بالاست که دیگر نمی شود هر چیز را هماهنگ کردو هماهنگی موجب  از دست دادن زمان طلایی برای عملیات می شود و دوم :اینکه فرمانده به یگان یا یگان های عمل کننده اعتماد دارد و تشخیص ایشان را می پسندد یعنی لازم نمی داند هر کار کوچک و بزرگی را به آنها دیکته کند.  البته این به معنای گوش نکردن به اولویت ها نیست مثلا رهبری در جمع مردم قم ، بهائیت ،کلیسای خانگی ،عرفان های کاذب ، بی بند و باری و اباحیگری را خطری دانستند که در حال سست کردن ایمان مردم و به خصوص ایمان نسل جوان است که البته ما زا جمعیت های ارزشی فعالیت فرهنگی موثری در مبارزه با چند عنوان بالا را ندیدم خیلی از جلسات ظاهرا بصیرت افزایی برگذار شد و اکنون نیز می شود لیکن خطری را که رهبری به آنها پرداخته است خطر تلقی نمی شود می گوییند مشکل بهائیت نیست این یعنی تمرد دیگر اینجا دیگر آتش به اختیار معنا نمی دهد .سوم :این فرمان می تواند به نحوی پرورش دادن نیرو نیز به حساب آید تا نیرو در نبود فرمانده با اعتماد به نفس بیشتری تصمیم گیری و اقدام نماید .

آتش به اختیار قبلا نیز در جایی که رهبری جوانان را افسران جنگ نرم دانسته بودند نه به صراحت بلکه ضمنی مطرح شده بود. زیرا ایشان جوانان را افسر یعنی کسی که می تواند در سطحی البته در حوزه ی افسری خود فرمان بدهد و تصمیم بگیرد دانسته بودند که البته هر کس در اندازه ی ظرفیت خود برای خویش درجه و کار تعریف خواهد کرد. از افسر جز تا افسرارشد، و یا رده ی فرماندهی که رهبری اساتید دانشگاه را فرمانده این عرصه دانستند. ناگفته پیداست که بسیاری از جوانان در عین جوانی در کسوت استادی دانشگاه و در رتبه ی فرماندهی نیز قرار دارند . به هر روی شاید  عبارت «افسران جنگ نرم» به آن میزان که لازم بود نتوانست  معنای «آتش به اختیار» را الغا کند، لذا معظم له ازعبارت آتش به اختیار استفاده کردند. که فعلا موج خوبی را ایجاد نموده است . اما اگر بخواهیم به دنبال خاستگاه عبارت آتش به اختیار بگردیم می توان به آیه ی ۴۶ سوره مبارکه سباء اشاره کرد که فرمود :« بگو من فقط به شما یک اندرز مى‏ دهم که دو دو و به تنهایى براى خدا به پا خیزید» یعنی قرآن کریم به ما این اجازه و دستور را داده است که در راه خدا با هر آنچه در اختیار داریم قیام کنیم و این همان آتش به اختیار است. خداوند از پیامبر می خواهد که مردم را به قیام در راه خود تحریک و تشویق نماید. اما قیام در راه خدا چیست ؟ آتش به اختیار به چه معناست ؟ آیا این عبارت مردم را تحریک به ندیده گرفتن قانون می نماید ؟ آیا رهبری از ما خواسته است که هر سخنی را بدون دلیل و حجت شرعی منتشر کنیم ؟ آیا ما باید با بیان بسیاری از مطالب باعث بدبینی مردم به اصل نظام شده و منجر به این شویم که مردم به جمع مرکب برسند و در آن نظام را مجموعه ای فاسد بدانند ؟حتما اینگونه نیست ! آتش به اختیار یعنی به قول شهید مظلوم بهشتی در جمهوری اسلامی کارهای زیادی وجود دارد که نیازمند حکم و ابلاغ و دستور نیست .یعنی کار زمین مانده باید انجام پذیرد باید گفتمان جمهوری اسلامی تبیین شود بازتولید شود ونه تحریف. باید آنچه ارزش اصیل نظام است تکرار شود .باید دشمن داخلی و خارجی رصد شود و برای گزافه گویی های آن ،برای تحریف شخصیت های آن، برای گفتمان سازی آن ، و در کل برای هر نقشه ی شیطانی آن تدبیری اندیشده شود . باید نقاط ضعف را پیدا کرد و بجای کوفتن نقاط ضعف بر سر دستگاه های تعطیل و ایجاد فرسایش در نیروی خودی با اقداماتی مردم پایه، با اتکاء به جیب خود ، با اتکاء به نیروی جوانی خود، و هرچه آورده ی ما محسوب می شود کار را پیش برد. مگر نه این است که در زیارت جامعه کبیر عرضه می داریم « پدر مادرم جانم و خانوده ام و داراییم و همه چیز به فدای شما باد خدا شاهد و و شما نیز شاهد هستید » پس چرا نباید یکدیگر را تحمل کنیم و در راه حفظ ارزش های نظام همچون ایستادگی در مقابل نظام سلطه از بذل مال و جان دریغ نماییم به یاد داشته باشیم خداوند می فرماید :« در حقیقت ‏خدا دوست دارد کسانى را که در راه او صف در صف چنانکه گویى بنایى ریخته شده از سرب‏اند جهاد مى کنند».

فرهاد ملاامینی 

برای برخی چاره فقط مرگ است که هیچ سویی هم نمی رسد

جهان اسلام به خاطر وضعیت خاص ژئو پلتیکی کشورهایی اسلامی و قرار گرفتن در هارتلند و مرکز منایع انرژی ها فسیلی جهان همیشه مورد طمع استعمارگران عالم بوده است همین مسئله منجر شد تا با دسیسه های شیطانی کشورهایی اسلامی تجزیه شده و در دست عوامل دستپرورده ی غربی قرار بگیرند که از این رهگذر خاندان هایی بر سر کار آمدند که امروز داعیه دار اسلام اصیل بوده و سایر مسلمین را کافر می پندارند . این نوکیسگان تازه کار در راستای اهداف اربابان صهیونیست خود روزی به یمن و روزی به سوریه لشکر می کشند و فجایعی می آفرینند که هر مسلمانی از یاد آوری آنها ننگ دارد.

 روزگاری مسلمانان زعمایی داشتند که به ایشان می آموختند :« شنیده ام مهاجم به خانه های مسلمانان و کسانی که در پناه اسلام اند درآمده گردن بند و دست بند و گوشواره و خلخال از گردن و دست و پای زنان به در می کرده است؛ حالی که آن ستم دیدگان برابر آن متجاوزان، جز زاری و رحمت خواستن سِلاحی نداشته اند .سپس غارتگران، پشتواره ها از مال مسلمانان بسته؛ نه کشته ای بر جای نهاده و نه خسته، به شهر خود بازگشته اند. اگر از این پس مرد مسلمانی از غم چنین حادثه بمیرد، چه جای ملامت است که در دیدهٔ من شایستهٔ چنین کرامت است.[۱]» از سویی دیگر درد جدید که روح را می خراشد درد «میانمار» است عده ای غیر مسلمان ، مسلمانان را می کشند و می سوزانند و … ولی صدایی از کسی بلند نیست و چگونه صدا بلند باشد وقتی کشورها را جواسیس غربی تاسیس کرده اند و نگاه ها نگاه هایی از سر ذلت است ؟چگونه صدا بلند باشد وقتی برای مردم مسلمان، مسلمان وغیر و مسلمان یکی است و بهائی اقلیت دینی است ؟ چگونه صدایی بلند باشد وقتی گوش های نمی شوند صدایی مظلومیت مظلومان را در حالی که نشنیدن این صدا بیرون شدن از دایره ی اسلام است و حضرت مصطفی (ص)فرمود :«هرکه صدای داد مظلومی را بشنود و به یاری او نشتابد مسلمان نیست» . چگونه صدایی بلند شود در حالی که سخن حق واگذاشته شده و به آن عمل نمی شود و امر به معروف فراموش شده است که حسین (ع) فرمود : صدای حق را نمی شوند  زیرا شکم ها را از حرام انباشته اند . آری چاره مرگ است مرگ، ولی از هیچ سمتی نمی رسد . چرا سازمان همکاری های اسلامی تشکیل جلسه ی فوری نمی دهد ؟ چرا نباید بجای معارضان سوری و داعش نیروی حافظ صلح اسلامی نداشته باشیم ؟ چرا داعش یان و اربابانشان با پول نفت و رانت حج و… با دولت میامنار معارضه نمی کنند ؟ چرا دولت های اسلامی صدای مظلومان را نمی شنوند در ایران که ام القرای جهان اسلام است جز سید ما خامنه ای صدایی به دادخواهی بلند نیست ! وای از این مصیبت که اگر ساکت باشیم نمازمان پذیرفته نیست و جواب «لبیک اللهم البیک» ما «لا لبیک ولا سعدیک» خواهد بود چرا قلم به دستان مدافع حقوق حیوانات و اقلیت هایی مانند بهائیان که جز خیانت چیزی در کارنامه ندارند ساکت مانده اند چرا بجای حمله به اسلامیت نظام به دولت میانمار حمله نمی کنند ؟ کجایند روشنفکران ؟ شاید زرد پوستان  میانماری بشر نیستند ؟ شاید بشریت فقط برای فرانسویان تعریف شده است چرا در مقابل سفارت کشورهایی که حامی کشتار میانمارند تجمع نمی کنند در حالی که برای کشتگان پاریسی گل اهدا می کنند ! هیچ سخنی شیوا تر از کلام امیر ( ع ) نیست که فرمود :« شگفتا! به خدا که هماهنگی این مردم در باطل خویش و پراکندگی شما در حقّ خود ،دل را می میراند و اندوه را تازه می گرداند. زشت بادید٢ و از اندوه برون نیایید! 

که آماج تیر بلایید. بر شما غارت می برند و ننگی ندارید. با شما پیکار می کنند و به جنگی دست نمی گشایید. خدا را نافرمانی می کنند و خشنودی می نمایید. اگر در تابستان شما را بخوانم، گویید هوا سخت گرم است؛ مهلتی ده تا گرما کمتر شود. اگر در زمستان فرمان دهم، گویید سخت سرد است؛ فرصتی ده تا سرما از بلاد ما به در شود. شما که از گرما و سرما چنین می گریزید، با شمشیر آخته کجا می ستیزید؟

ای نه مردان به صورت مرد، ای کم خردان نازپرورد، کاش شما را ندیده بودم و نمی شناختم که به خدا، پایان این آشنایی ندامت بود و دستاورد آن اندوه و حسرت. خدایتان بمیراناد! که دلم از دست شما پرخون است و سینه ام مالامالِ خشم شما مردمِ دون که پیاپی جرعهٔ اندوه به کامم می ریزید و با نافرمانی و فروگذاری جانبم، کار را به هم درمی آمیزید. تا آن جا که قریش می گوید پسر ابوطالب دلیر است امّا عِلم جنگ نمی داند. خدا پدرانشان را مزد دهاد! کدام یک از آنان پیشتر از من در میدان جنگ بوده و بیشتر از من نبرد دلیران را آزموده؟ هنوز بیست سال نداشتم که پا در معرکه گذاشتم و اکنون سالیان عمرم از شصت فزون است امّا آنرا که فرمان نبرند، سر رشتهٔ کار از دستش برون است.[۲]»

 

 

چندی پیش یکی از دوستان، من را از نگاشته شدن مقاله ای توسط فردی معلوم الحال مطلع کرد و خواست تا بخش هایی از ان را نقد کنم حقیر نیز با وجود مشغله های فراوان سعی کردم تا مطالبی چند پیرامون این مقاله را عرضه دارم آنچه می خوانید نقد ی بر مدعای اصلی مقاله «اسلام سکولار پاد زهر تروریسم اسلام‌گرا است »

در مقاله مورد نقد به ادعای های فراوانی برخورد می کنیم که اهل تحقیق قطعا هم جواب های آن اشکالات و ادعاها را می دانند و هم می توانند کتب و مقالات معتبر و مختلفی را که دانشمندان این عرصه نگاشته اند معرفی نمایند از این رو آنچه ما در پاسخ به اشکالات مطرح شده در نوشتار مورد نقد بیان می داریم همه نقل قول بزرگان این حوزه است در حالی که بعید به نظر می رسد نگارنده ی متن مورد نقد ، خود به منابع اصلی و کارشناسان خبره ی مسئله ای که بیان کرده است دسترسی نداشته باشد وانگهی علیرغم ظاهر علمی نوشتار مورد نقد بعید به نظر می رسد نویسنده صرفا حاصل تتبع و فهم خود را نگاشته باشد و غرایض سیاسی و … در آن موثر نبوده باشند .

لیکن به در خواست بعضی از دوستان پیرامون نقد بخش هایی از آن نوشتار مطالبی را معروض می نماییم.

آنچه ظاهرا ادعای اصلی متن بود نقد است جمله ی زیر می باشد:
اسلام اگرچه به عدالت و ستمگری و دیگر مسائل حوزه عمومی حساس است و نسبت به آن‌ها نظر دارد، اما هیچ طرحی و تجویزی برای تشکیل حکومت و دولت اسلامی نداشته و از اساس سکولار است.

آنچه باید ابتداء تعریف شود این است که اسلام چیست ؟ و اسلام را چه کسی و به چه منظوری نازل نموده است ؟

آنچه اجمالا می توان در پاسخ به سوالات بالا گفت اینکه اسلام آخرین دین الهی است و قطعا بنا بر اقتضای ذات خود و بنابر ادعای خود باید راه سعادت و را به انسان نشان دهد .یعنی باید راهی را به انسان نشان دهد که بشر با تعاملات خود بتواند سعادت جاویدان را دست آورد حال سوال این است که اگر این تعاملات که عبارتند از تعامل انسان با خود انسان با خدا و انسان با جامعه ، به صورت کامل در دین موجود نباشد آیا این دین می تواند ضامن سعادت انسان گردد ؟آیا هدف خداوند که رساندن انسان به قله ی رفیع خلیفه اللهی بودن است محقق شده است ؟ پاسخ های ما در اینجا بسیار تعیین کننده خواهد بود زیرا اگر ما بگوییم دین با وصف نداشتن راهکاری برای تعامل میان انسان ها می تواند راهی برای رسیدن به سعادت ابدی باشد قطعا هیچ کس این جوا ب را از ما نخواهد پذیرفت زیرا رسیدن به قله های کمال جز با گذشتن از دنیا و تعامل کردن طبق آموزه های شریعت نمی تواند سعادتی را که دین برای ما تبیین می کند را به ارمغان بیاورد لذاست که ناچاریم بپذیرم دین مکلف است تا اگر می خواهد ما را به قله های رفیع انسانی برساند راهکاری نیز برای تعاملات صحیح ما با جهان اطراف و خصوصا هم نوعانمان ارائه دهد . ولی اگر در پاسخ به سولات مطرح شده بگوییم دین نیامده تا ما را به قله های سعادت برساند حقیقتا باید پرسید دین برای چه منظوری آمده است ؟آیا واقعا می شود با تعدادی دستور اخلاقی تمامی مسائل انسان را حل کرد و او را به سرمنزل مقصود رساند ؟ وقتی به این دست از سوالات برمی خوریم باید به خدا شناسی خود مراجعه کنیم و ببینیم دین را چه کسی برای بشر فرستاده است و ما از آن فرستنده چه تصوری در ذهن خود داریم ؟ کسانی که اسلام را به عنوان دین قبول دارند می گویند اسلام را خدا فرستاده است ولی این خدا چه صفاتی دارد؟ آنچه در مورد صفات خداوند در کتب اسلامی وجود دارد چیزی غیر از اینکه خداوند کمال محض است به ذهن متبادر نمی کند پس چگونه متصور است این کمال محض کاری انجام دهد بیهوده ؟ کسی که ادعای اولیه را بیان می کند باید بتواند به سوالاتی از این دست پاسخ گوید .

از این سوالات که بگذریم سوالی دیگر خود می نماید اگر فرض کنیم که دین هیچ بیانی برای تشکیل حکومت ندارد و صرفا دستورات اخلاقی و چیزهایی از این دست است و می خواهد با این اخلاق دنیا را اداره کند و نه با دستورات حکومتی در این صورت نیز ضرورت دینی بودن حکومت از میان نمی رود. زیرا غایت هر فکری این است که آموزه های خود را از هر جنسی که باشند در بزرگترین مقیاس و بهترین کیفیت جامه ی عمل بپوشاند در اینجا نیز حکومت و نیز مسند داری کسی که بیشتر آگاهی ها را نسبت به همان دستورات اخلاق دارد بهترین راه است و بااطمینان می توان گفت اگر برای هر تفکری امکان ایجاد حکومت باشد از تشکیل حکومت طبق موازین خود لحظه ای درنگ نخواهد کرد . با این نگاه هیچ مکتبی سکولار نیست.

اما اگر پرسیده شود آیا کسی که اسلام توسط او به مردم ابلاغ شده است خود نیز به این کار مبادرت نموده است یا نه ؟باید پاسخ داد بله ایشان این کار را کرده اند که تاریخ بر این امر گواه است . از اینجا به بعد این سوال مطرح می شود که آیا عمل ایشان مساوی با دین است یا خیر ؟ در پاسخ همانگونه در بخش قبل به توحید بازگشت نمودیم باید به پیامبر شناسی بازگشت کنیم قرآن در مورد پیامبر می فرماید :« و از سر هوس سخن نمى‏گوید»(سوره نجم آیه ۳) پس کار های پیامبر منشاء وحیانی دارد این فرض طبق اجماع مسلمانان باطل است که پیامبر را غیر معصوم بدانیم و اگر پیامبر را غیر معصوم بدانیم چه دلیلی وجود داشت که خداوند او را مبعوث کند در حالی که ممکن بود او وحی را به درستی دریافت نکند و یا به درستی ابلاغ نماید و یا در آن دستبردی کند پس پیامبر واجب است که معصوم باشد وگرنه فرستادن او بی فایده بود و از سویی دیگر مسلمانان قاعده ای را به نام قاعده ی لطف قبول دارند که درآن قاعده بیان می شود که اگر پیامبر و امام بخواهد اشتباه بکند بر خداوند واجب است که باعث شود ایشان از کار خود بازگردند پس ممکن نیست پیامبر دست به تشکیل حکومت بزند در حالی که تشکیل حکومت کار غلطی باشد و انجام این کار غلط موجب نشود تا ایشان از مقام خود عزل شوند ویا خداوند ایشان را متوجه اشتباه خود آن هم در این اندازه ی و مقیاس بزرگ ننماید . پس از آنجا که پیامبر معصوم است و اعمال او برای ما حجت است و او حکومت تشکیل داده است پس اصل تشکیل حکومت امری مشروع است . و از آنجا که انسان یا بایداز خود سخنی بگوید یا دیگری سخنی را به او بیاموزد و از آنجا که بنا بر شهادت تاریخ پیامبر(ص) فردی بی سواد بودند لذاست که نمی توانستند سخنی از خود بگویند و اگر کسی سخنی از خود بگوید که مبنایی علمی ندارد حتما از روی هوای نفس و جهل سخن می گوید پس در این شرایط و بنابر مقدماتی که قبلا اشاره کردیم پیامبر باید حرف خداوند را بگوید تا از روی هوای نفس سخن نگفته باشد ووقتی پیامبر حکومت تشکیل می دهد و از خود سخنی هم ندارد که بگوید باید در حکومت خود حرف خدا بگوید پس دین که همان قرآن است در حوزه ی حکومت دارای نظر است و جانبی دیگر باید گفت وقتی قرآن کریم به صورت مطلق خود را تبیان برای همه چیز می داند چگونه ممکن است برای امری اساسی مانند حکومت بیانی نداشته باشد.

یکی از بهترین و ضروری ترین فعالیت هایی که باید در زمینه ی امور فرهنگی انجام بپذیرد شناخت دشمن و رصد فعالیت های آن است . یعنی باید دشمن را شناخت و فعالیت های او را تحت نظر گرفت و در صورت لزوم نسبت به توطئه های دشمن عکس العمل مناسب را نشان داد.

اما نکته ای که نباید از آن غافل شد این است که توجه به فعالیت های دشمن نباید ما را به سمتی ببرد که از جاده تعادل و منطق در این وادی خارج شویم . یعنی دشمن را به اندازه ای قدرتمند معرفی کنیم که برای خودمان یا دیگران این توهم ایجاد شود که دشمن می تواند در تمامی شئون زندگی ما تاثیر بگذارد یا احیانا در حال تاثیر گذاری هم هست .

قرآن کریم در این مورد منطقی دارد که می تواند برای ما کارگشا باشد قرآن شیطان را دشمن انسان معرفی می کند و او را برای انسان دشمنی آشکار قلمداد می کند و به انسان می فرماید وقتی او تو را وسوسه کرد به خداوند پناه ببر اما از سویی دیگر اغوا گری های او را ضعیف معرفی می کند . با این روش در واقع بین دو کفه ی ترازو تعادل برقرار می کند . نه انسان را در غفلت و بی خبری رها می کند و نه اعتماد به نفس مبارزه و شکست دادن شیطان را از انسان می گیرد .

ولی متاسفانه امروزه موجی در جامعه و به خصوص نسل جوان ایجاد شده است که القاء می کند جهان در دست عده ای محدود است و هر اتفاق بزرگ یا کوچکی در دنیا می افتد حتما در اثر برنامه ریزی و تدبیر این گروه است.

غافل از اینکه این طرز تفکر موجب خواهد شد این سوال برای مخاطبان پیش بیاید که افراد آزادی خواهی که در قرون اخیر دست به تغییر و تحول هایی ژرفی در دنیا زدند همگی عوامل این گروه محدود بودند ؟ این شک مخرب می تواند برای کسانی که حتی جنبه ی تقدس دارند نیز پیش بیاید در حالی که نه آن گروه محدود که به ادعای بعضی دنیا را کنترل می کنند چنین داعیه ای داشته اند و نه چنین اسنادی حتی از سوی مخالفان چهره های درخشان قرون اخیر ارائه شده است .

حال کسانی که اینگونه دشمن شناسی را تعلیم می دهند باید این تناقض را حل کنند که اگر اتفاقات درخشان قرون اخیر کار آن گروه محدود نبوده است پس شما چرا اینگونه وانمود می کنید که تمامی یا بیشتر اتفاقات دنیا تحت کنترل این گروه محدود است ؟ و دیگر اینکه اگر این گروه محدود چنین قدرتی را ندارند که مانع از وقوع اتفاقات درخشان و بزرگی که در قرون اخیر اتفاق افتاده و غالبا به ضرر این گروه محدود که به ادعای شما اکثر کنش ها و واکنش های دنیا را کنترل می کنند شوند پس چرا در این حجم قدرت ایشان را تبلیغ می کنید ؟ از سویی دیگر اگر افراد برجسته ی قرون اخیر جزء این گروه محدود یا تاثیر پذیر از ایشان بودند چه سندی در این زمینه دارید ؟

آنچه به نظر می رسد در این میان راهگشا باشد اینکه باید در دشمن شناسی تعادل را رعایت کرد و از سوی دیگر آنچه اهمیت بیشتری دارد این است که ما گفتمان خودی را بهتر و کاملتر معرفی کنیم. یعنی بجای اینکه مدام بگوییم دشمن چنین و است وچنان، بگوییم ما خود چه داریم و راهکار ما برای اداره ی جامعه چیست ؟ همانگونه که معصوم (ع) در بیانی فرمودند: زیبایی های کلام ما برای مردم بازگو کنید ایشان خود جذب خواهند شد.

بهتر است مبانی اصلی خود را به مردم معرفی کنیم نه جامعه را مرعوب قدرت دشمن کنیم .آنچه درد حقیقی به نظر می رسد نا آشنایی با منابع مادر در معارف اسلامی است .نکته ای که در پیام رهبری به جوانان اروپاو امریکای شمالی زیر مشهود است ایشان از جوانان آن بلاد می خواهند که بی واسطه اسلام را مطالعه کرده بشناسند .